چنچنه

۱-من هر گز در فواصل خرد عیاشی هایم ، در غم مسایل بزرگ نبوده ام.

۲-شهدا باید که میان فراموش شدن و یا مورد تمسخر قرار گرفتن یکی را انتخاب کنند ،اما اینکه کسی اندیشه حقیقی انها رادرک کند هرگز.

۳- شیرجه ها ی نرفته ، گاهی کوفتگی های عجیبی به جای می گذارند.

۴-وقتی که شخص درحکم حرفه یا استعداد ذاتی در باره آدمی بسیار تامل کرده باشد هنگامی می رسد که برای انسانهای نخستین احساس دلتنگی کند.

۵-من از سرشت خودم لذت می برم و ما می دانیم که خوش بختی جز این نیست.

۶-در واقع از فرط انسان بودن آنهم با این درجه از سر شاری و سادگی خود را کمی مافوق بشر می دیدم.

۷-همدردی از احساسات صاحب منصبانه است. آن را به بهای ارزان پس از وقوع بلایا به دست می آورند.

۸-برای چه ما همیشه نسبت به مردگان منصف تر و بخشنده تریم؟ با آنها الزامی در کار نیست.

۹-علت اغلب تعهدات انسانی این است که باید حادثه ای روی دهد ، ولو بندگی عاری از عشق ، ولو جنگ یا مرگ باشد.

۱۰-اگر انسان اجبارا بردگی در خانه خود یا کارخانه ها برقرار کند خوب این مطابق رسم اجتماع است . اما اگر بخواهد به آن مباهات کند دیگر از حد و اندازه می گذرد.

۱۱-مردمی هستند که مذهب آنها بخشودن توهین است. و واقعا هم آن را می بخشند اما هرگز فراموش نمی کنند.

۱۲-هر گز اطمینانی در کار نیست و اگر نه راه نجاتی وجود می داشت.

۱۳-نمی گویم که از کیفر برکنار بمانیم زیرا کیفر بدون داوری تحمل پذیر است وانگهی نامی دارد که بی گناهی ما را تضمین می کند : بد بختی

۱۴-هر کدام می خواهیم به هر قیمتی که هست بی گناه باشیم.

۱۵-انسان نمی تواند بدون اعتراف به همه دروغ هایش بمیرد.

۱۶-آیا کسی را نکشته ام؟ البته هنوز نه ! ولی آیا نگذاشته ام که موجودات شایسته ای بمیرند.

۱۷-کافی نیست که انسان به خود تهمت بزند تا از گناه مبرا شود.

۱۸-عیاشی مشغولیت محبوب کسانی است که به خود عشق می ورزند.

۱۹- هر انسان ، گواهی است بر جنایت همه انسانها

۲۰-شما از روز داوری الهی سخن می گویید ، اجازه بدهید با کمال احترام به این حرف بخندم.

۲۱- جنایت تنها این نیست که دیگری را بکشی ، بلکه بیشتر دراین است که خود زنده بمانی

۲۲-سانسور همان چیزی را نهی می کند، که با صدای بلند فریاد می زند.

۲۳- در پاره ای از موارد ادامه دادن ، فقط ادامه دادن مافوق قدرت بشر است.

۲۴-گاه تشخیص باطن کسی که دروغ می گوید، از کسی که راست می گوید ، آسانتر است.

۲۵- مگر بزرگترین مانع رهایی ما این نیست که اول از همه خودمان خودمان را محکوم می کنیم؟

۲۶- هر گز برای هیچ کس، عذری نیست.

۲۷-پس باید نخست خود را محکوم کرد تا سپس بتوان دیگران را مورد داوری قرار داد.

۲۸-اعتراف به خطاهایم به من کمک می کند با سبکباری بیشتری از نو شروع کنم و دو برابر لذت ببرم.