به راستی ما به تنه ی درخت ها در میان برف می مانیم. پنداری آن ها تکیه گاهی بس سست دارند، و چنین می نماید که می توان هریک را با فشاری ناچیز به سویی لغزاند. اما نه، چنین چیزی شدنی نیست، زیرا آن ها با زمین پیوندی ناگسستنی دارند. اما نگاه کن، این نیز پنداری بیش نیست.
بهتر آن است که به همه چیز تن در دهی، همچون توده ای سفت و سخت باشی، حتی اگر احساس کنی به دست باد در هوا معلق شده ای، نگذاری به اقدامی نابجا وادارت کنند، دیگری را با نگاه چارپایان برانداز کنی، احساس پشیمانی به خود راه ندهی، و خلاصه هر شبحی را که از زندگی باقی مانده است، به دست خود فرو کوبی، به این معنی که فقط آرامش گورستانی موجود را دریابی و جز این به چیزی میدان ندهی.
حال که کسی نمی آید همان بهتر که نیاید.
هر آدمی در عالم واقعیت امروز و در آینده صاحب یک بدن و یک سر واقعی خواهد بود. بنابراین پیشانی ای هم خواهد داشت که با کف دست بر آن بکوبد.
با خاطری آسوده مردی را که چندان به چشم نمی آید تعقیب کنید، و پس از آن که او را به آستانه ی خانه ای راندید، دارایی اش را تاراج کنید و سپس در حالی که دست ها را در جیب فرو کرده اید نگاهش کنید که چه مغموم راه خود را پیش می گیرد و به کوچه ی دست چپ می پیچد.
۱- به پیش می روم و سرعت من سرعت این قسمت از کوچه، سرعت این کوچه، سرعت این محله است.
۲- من به حق مسئول ضربه هایی هستم که به درها و روی میزها وارد می شوند. من مسئول همه ی نوش بادها هستم، مسئول زوج های عاشق در بسترشان، در میان داربست ها بناهای در دست احداث، در کوچه های تاریک، فشرده بر دیوارها، بر تخت روسپی خانه ها.
مگر با شرابی که خورده ایم، اجازه نداریم خسته باشیم؟
۱- در این باره که مردم در برابر اتوبوس عقب می نشینند، آرام به راه خود می روند، یا جلوی ویترین ها می ایستند، توجیهی ندارم.
۲- چه گونه است که از خود شگفت نیست، چه گونه است که لب فرو بسته است و شگفت زده چیزی نمی گوید؟
ما زاده شدیم و کلمه زاده شد