دوئل/ آنتوان پاولویچ چخوف
۱- توده مردم ، تو موضوعات دینی و اخلاقی بیشتر به بزرگانی دلبستگی نشون می دن که همون نقطه ضعف های انسانها رو داشته باشن .
۲- مهربانی و اندرز بهتر از بخششه
۳- هرکسی رو می بینید به عشق پاک نیاز داره ، هرچند می دونه چنین عشقی دیگه وجود نداره .
۴- آدم راه نجاتو فقط د رخودش می تونه پیدا کنه و اگه نتونه دیگه چرا وقت تلف کنه ؟ باید خود کشی کنه ، همین ...
۵- برای آنکه د رمورد آدم ها عادلانه قضاوت کنیم ارزش های آنها را با چه معیاری باید سنجید ؟
۶- این سرنوشت انسانه که حتی تو جاده صاف هم سکندری بخوره ، این سرنوشت انسانه ؛ یعنی اگه انسان در مسائل کلی اشتباه نکنه احتمالا در جزئیات اشتباه میکنه . کسی حقیقتو نمی دونه
۷- کسی حقیقت واقعی رو نمی دونه ...قایقو به عقب می کشه . دو متر جلو می بره و به متر عقب ، اما پارو زن ها کله شقن ، خسته نمی شن و یه ریز پارو می زنن ، از امواج بلند ترسی ندارن . قایق مرتب جلو می ره ؛ حالا از نظر نا پدید شد ، نیم ساعتی نمی گذره که پارو زن ها چراغهای کشتی رو می بینن و یه ساعت نشده به پلکان کشتی می رسن . زندگی هم همین طوره انسانها همون طور که در پی حقبقتن ، دو متر جلو می رن و یه متر عقب . رنج ها ، اشتباه ها و ملال زندگی اونها رو عقب می بره اما عطش حقیقت و مداومت اونها رو به جلو می کشونه . کسی چه می دونه ؟ ممکنه حقیقت واقعی رو پیدا کنن...
ما زاده شدیم و کلمه زاده شد